Dervişin yolu "ben"den geçip "biz"e, damladan geçip ummana karışma yoludur. Bugün hissemize Ebû’l-Hasan Harakānî Hazretleri’nin o muazzam "hizmet ve kardeşlik" sırrı düşsün. Harakānî Hazretleri, varlığını kardeşlerinin varlığında eritmiş, "Türkistan’ın manevi güneşi" olmuş bir zattır.
Ebû’l-Hasan Harakānî ve "Kardeşinin Yükü"
Harakānî Hazretleri bir gün müridlerine ve dostlarına dönerek şöyle buyurur: "Bir dervişin ayağına bir diken batsa, o acıyı benim kalbimde duymam gerekir. Türkistan’dan Şam’a kadar birinin parmağına taş değse, onun sızısını parmağımda hissetmiyorsam dervişlik davasında yalancıyım demektir."
Onun bu "diğerkâmlık" (başkasını kendine tercih etme) hali sadece sözde değildi. Bir keresinde şiddetli bir fırtına ve kar yağışı varken, o sıcak odasında titremeye başlar. Yanındakiler şaşırır: "Efendim, odanız sıcak, neden titriyorsunuz?"
Hazret yaşlı gözlerle cevap verir: "Şu an dağda yolu kapanmış, soğuktan donmak üzere olan bir kervan var. Onların üşümesi benim iliklerime işliyor. Onlar ısınmadan ben ısınamam!"
Bu Menkıbeden "Biz"e Düşen Hikmetler
Bu kıssa, "ben" demeyi bırakan, "kardeşim" diyerek varlığını feda edenlerin ulaştığı o yüce makamı anlatır:
| Hikmet Boyutu | "Biz" Odaklı Bakış |
| Vahdet-i Vücud Sırrı | Müminler bir vücudun azaları gibidir; bir yer ağrısa bütün vücut sızlar. |
| Hizmetin Esası | En büyük keramet, bir kardeşinin gönlündeki hüzne ortak olup onu ferahlatmaktır. |
| Benlikten Kurtuluş | Kendi derdini unutup kardeşinin derdine düşen, aslında kendi derdinin ilacını bulmuş olur. |
Tefekkür Notu
"Dostum; önemli olan 'biz'iz. Harakānî Hazretleri bize öğretiyor ki; bir Müslüman kendi kurtuluşuna değil, kardeşinin selametine odaklandığında aslında gerçek 'Ben'e kavuşur. Kardeşinin vaktini, huzurunu ve imanını dert edinenin yardımcısı bizzat Allah olur."
إرسال تعليق
İçinizde olan güzellik her zaman yazılarınıza ve dilinize aşkla dökülsün...