Gönül Kapısının Kilidi: Tevazu

"Gönül Kapısının Kilidi: Tevazu"

Günlük Sahne: "Makamların Arkasındaki Duvarlar"

Bugün bir yöneticiye, bir "önemli kişiye" ya da meşgul birine ulaşmak istediğimizde karşımıza aşılması gereken onlarca protokol çıkar. Çoğu zaman derdimizi anlatacak birini bulamayız veya bulsak bile "hızlı olmamız" gerektiği hissettirilir. Peki, tüm kainatın hürmet ettiği o Yüce Şahsiyet, kendisine ihtiyaç duyulduğunda nasıl bir duruş sergilerdi?

Asr-ı Saadet’ten Kesit: Yol Ortasında Bir Bekleyiş

Medine sokaklarında, zihinsel bir rahatsızlığı olduğu anlaşılan veya toplumun en alt tabakasından biri olarak görülen bir kadın, Efendimiz’e (sav) gelerek; "Ey Allah’ın Resulü! Seninle bir işim (bir ihtiyacım) var" der.

Efendimiz (sav), o an ne yanındaki devlet meselelerini ne de o günkü yoğun programını bahane eder. Kadına en büyük saygıyı göstererek şu muazzam cevabı verir:

"Ey filancanın annesi! Bak, Medine’nin hangi sokağında istersen seninle orada oturup derdini dinleyeyim."

Kadın onu alır, Medine’nin ıssız bir köşesine götürür; Efendimiz (sav) kadın anlatmayı bitirip derdi hallolana kadar büyük bir sabırla ve nezaketle orada, ayakta veya diz dize bekleyerek onu dinler. Kimse "Efendim, sizin vaktiniz çok kıymetli" diyerek araya girmeye cesaret edemez, çünkü O (sav), bir insanın kalbine dokunmayı en kıymetli mesai sayardı.

Hissedilecek Hikmet: "Gerçek Büyüklük, Eğilmektedir"

Bu tablodaki hikmet şudur: İnsanın kıymeti, hitap ettiği kitlenin büyüklüğüyle değil; en zayıfın sesini duyma hızıyla ölçülür. Gerçek bir rehber, sadece sahnede ya da kalabalıklar önünde değil, en "kimsesiz" hissedilenin yanında da aynı ciddiyetle durabilendir. Tevazu, sadece alçakgönüllülük değildir; muhatabına kendini "değerli" hissettirme sanatıdır. Eğer O (sav), yol ortasında bir kadının fısıltısını dert ediniyorsa, bizim de "vaktim yok" dediğimiz her anı yeniden sorgulamamız gerekir.