Hz. Ali ve "Fena-fi'n-Nebi" Sırrı

 

Hz. Ali ve "Fena-fi'n-Nebi" Sırrı

Uhud’un o kızıl, o dehşetli ve imtihan dolu gününde; İslâm ordusunun dağıldığı, Resûlullah’ın (s.a.v.) bir grup düşman arasında yalnız kaldığı ve şehadet haberinin yayıldığı o an... Bu, sadece bir savaşın değil, sadakatin, aşkın ve cesaretin de en keskin mihenk taşıdır.

Hz. Ali Efendimiz’in (r.a.) o anı anlatan rivayeti ve devamında yaşananlar, hakikat yolculuğumuzda bizlere şaşmaz bir pusula sunmaktadır. 

Uhud Kayalığında Bir Muvahhid: Hz. Ali ve "Fena-fi'n-Nebi" Sırrı

Uhud Savaşı’nın en çetin anıydı. Müslümanlar, Resûlullah’ın (s.a.v.) o hayatî emrine tam riayet edememenin bedelini ağır ödüyordu. Ordu dört bir taraftan sarılmış, düşmanın ortasında kalmıştı. Şehitler veriliyor, bir kısmı ise korkuyla dağılıyordu. O kargaşa esnasında, âlemlerin efendisi Hz. Peygamber (s.a.v.) gözden kaybolmuştu. Kâfirler, zafer sarhoşluğuyla "Muhammed öldürüldü!" narasını atıyordu. Bu haber, sahabe iklimine bir yıldırım gibi düşmüş, birçoğunun maneviyatını sarsıp geri çekilmelerine sebep olmuştu.

İşte o an, İslâm’ın yiğitler şahı Hz. Ali (r.a.) meydanda yalnız kalmıştı. Gözleri telaşla Resûlullah’ı (s.a.v.) aradı. Ne sağ olanların arasında bulabildi, ne de şehitlerin... Kalbine o korkunç ihtimal düştü ve derin bir manevi muhasebeye girişti:

"Görünüşe göre Allah azze ve celle, yanlış amellerimizden dolayı bizlere gazap etmiştir. Bu sebeple de Yüce Peygamberi (s.a.v.) göğe kaldırmıştır!"

Bu, sıradan bir korku değil, büyük bir irfanın getirdiği derin bir sorumluluk ve hiçlik bilinciydi. "Bizler O’nu layıkıyla koruyamadık, bu yüzden O’nu hak etmedik ve aramızdan alındı" diye düşündü.

Hz. Ali (r.a.) için o noktadan sonra dünya hayatının bir anlamı kalmamıştı. Resûlullah’sız bir dünya, onun için bir zindandı. Ve o tarihi kararı verdi:

"Öyleyse en iyisi kılıcımı elime alıp kâfirlerin arasına dalayım, ölünceye kadar savaşayım!"

İşte hakiki teslimiyet budur! Kendi canından, geleceğinden, her şeyinden vazgeçip sadece Resûl’ün (s.a.v.) davası uğruna kılıcına sarılmak... Kılıcını çekti ve öyle bir hücuma geçti ki, karşısındaki devasa düşman kalabalığı onun bu iman azameti karşısında yarılıp geri çekilmek zorunda kaldı. Bu, fiziksel bir kılıç değil, manevi bir celâlin kılıcıydı.

Düşman saflarını yara yara ilerlerken, birden gözü Resûlullah’a (s.a.v.) ilişti. Efendimiz (s.a.v.) hayattaydı! Hz. Ali Efendimiz’in (r.a.) içine düşen o manevi kasvet, yerini tarifi imkânsız bir sevince bıraktı. Hemen anladı ki:

"Anladım ki, Yüce Peygamber (s.a.v.) Allahu Teâlâ’nın melekleri ile korunmuştur."

Hemen çarpışa çarpışa Allah Resulü’nün yanına ulaştı. O sırada bir grup kâfir daha Peygamberimize hücum etti. Efendimiz (s.a.v.), yanına ulaşan Ali’ye işaret etti:

— "Ali! Onları durdur!"

Hz. Ali (r.a.), o devasa kalabalığın karşısına tek başına dikildi. İmanından aldığı cesaretle yüzlerini geri çevirdi ve bir kısmını da öldürerek kafirlere İslâm’ın izzetini gösterdi.

Daha sonra bir başka düşman topluluğu daha Peygamberimize saldırdı. Allah Resûlü (s.a.v.) yine Hz. Ali’ye işaret etti ve Ali, her hamlesiyle kahramanca çarpıştı. Bu manevi sahneye şahit olan Cebrail Aleyhisselam, Hz. Ali’nin bu emsalsiz cesaretini ve sadakatini övdü.

Âlemlerin Efendisi (s.a.v.), o meşhur beyanıyla bu beraberliği mühürledi:

— "O, bendendir; ben de ondan!"

Bu, tasavvuftaki "Fenâ-fi'n-Nebi" (Peygamberde fani olma, O’nunla bir olma) makamının nebevi tesciliydi. Cebrail Aleyhisselam da bu kutlu halkaya dâhil olarak,

— "Ben de ikinizdenim!" buyurdu.

Gönül Hanesine Hikmetli Notlar

  1. Gerçek Muhabbet, Varlığından Geçmektir: Uhud kayalığında tek başına koca bir orduya dalmak, sıradan bir cesaret değildir. Hz. Ali’nin, Resûlullah’ı (s.a.v.) göremeyince "Allah bizi terk etti, O’nu bizden aldı" diye düşünmesi, O’na duyduğu derin muhabbetin ve O’nu kaybetme korkusunun ne denli büyük olduğunu gösterir.

  2. Cesaretin Kaynağı İmandır: Sayıca azınlıkta olmak, yalnız kalmak veya düşmanın ihtişamı... Eğer kalpte sarsılmaz bir iman ve Allah Resulüne (s.a.v.) duyulan o derin aşk varsa, bir tek muvahhid koca sarayları sarsmaya kâfidir.

  3. Hakiki Beraberlik: "O bendendir, ben de ondan" sırrı, sadece bir övgü değil, bir kader ortaklığıdır. Dünya ve ahirette o kutlu nebinin davasıyla, ahlakıyla ve nuruyla hemhal olmaktır. Cebrail’in (a.s.) bile "Ben de ikinizdenim" diyerek dâhil olduğu bu halka, kıyamete kadar sürecek olan tevhid ve risalet zincirinin en sağlam halkasıdır.

Bu menkıbe bize fısıldıyor ki ey can: Dünyanın tüm orduları karşısında yalnız kalsan bile, kılıcın Hakk’ın rızasına bileyse, bil ki Resûlullah (s.a.v.) seninle beraberdir ve sen O’ndansın!

Yorumlar

Bu blogdaki popüler yayınlar

Sabah Mihrabiyesi

İkindi Virdi

Allah Esması (Lafza-i Celâl)

Siyret-i Nebeviyye: Yaşayan İslam'ın Aynası

Gönül İtikafına Girelim