KADİRİ YOLU

  Ahir Zaman Dervişi  İnsanın kendi içine bakması, nefsine ayna tutması en çetin imtihandır. Çoğu zaman fark etmeyiz ama çektiğimiz hüznün kendisinden ziyade, bize kazandırdığı o derin, seçkin ve farklı görünme havasına aşık oluruz. Acıyı, melankoliyi bir hırka gibi üzerimize giyip, sanki dünyayı herkesten daha derinden yaşıyormuşuz gibi bir zan deryasına düşeriz. Oysa bu hal kalbi bir olgunlaşma çabasından uzaktır; nefsani bir beğenilme arzusundan, kendi içimizde kurduğumuz sahnede dervişlik rolü oynamaktan öteye geçmez. Henüz canımız yanmamışken, rahatımız yerindeyken çileden bahsetmek işin en kolay kısmıdır. İnsan; rahatını bozacak, uykusunu kaçıracak hakiki bir musibetle, bir dertle yüzleştiğinde o sığındığı güvenli limanları terk etmek istemez. İlk sarsıntıda hükümsüz kalan bir samimiyet, kalbe kök salmış sayılmaz. Sadece dilde kalan, kelimelerle süslenen dertler, hayatın çıplak hakikati karşısında ilk rüzgarda savrulan bir avuç kül gibi dağılmaya mahkumdur. Oturduğumuz y...

  Gönül Defterinden / Gece Yarısı  Tarih: Bilmem Ne?  Saat: Bilmem Kaç? Yine baş başa kaldık Gönül Sızım... Kalemim titriyor ama susmuyor. Bak hele Azizim; bu hengâmenin, bu bitmek bilmeyen koşuşturmanın içinde herkese yetişmeye çalışıp da sakın ha kendine geç kalma. Yazık edersin! Zira unuttuğun bir hakikat var: O kara vagonlardan müteşekkil ölüm treni, rayları inleten bir süratle hareket ediyor ve menziline doğru hızla akıp gidiyor. Durmuyor, beklemiyor, kimsenin hatırına yavaşlamıyor! İnsanlar sanıyor ki savaş dışarıda, gürültülü meydanlarda... Yanılıyorlar! Asıl cenk; insanın kendi göğüs kafesinin altında başlayıp yine orada, o mühürlü kalbin eşiğinde nihayete erer. Bu öyle bir kavga ki, tek bir ödülü var: Kendi hakikatine çarpa çarpa uyanmak... Ama öyle modern "farkındalık" masallarıyla karıştırma bu işi; bu işin bedeli ağır, yükü çetindir. Yunus’un sesi yankılanıyor yine:  “İlim ilim bilmektir, ilim kendin bilmektir,   Sen kendini bilmezsin, ya nice o...

  KAÇ ESTAĞFİRULLAH TEMİZLER ZENBİMİZİ?  — Gönlün harabesinde yankılanan bir tövbe — Bir harabe vardı… Ne taşı yerinde, ne duvarı dik. Zamanla değil; ihmalle yıkılmış bir evdi bu. Adı: Gönül. Ne kandil yanıyordu içinde,  ne de ezelden kalan o ince nefesin izi kalmıştı duvarlarında. Unutulmuştu. Belki de bilerek terk edilmişti. Günah gelip kapıyı çalmamış, doğrudan içeri girmişti bir zamanlar. Ve o günden beri… içeride bir is, bir duman, bir suskunluk. Bir gece vakti… Rüzgâr yön değiştirdi. Kendine bile yabancı düşmüş bir kul, başını öne eğerek o harabeye yaklaştı. Ne elinde hediye, ne dilinde süslü cümleler. Sadece… kırık bir kalbin derininden kopup gelen bir fısıltı: “Estağfirullah.” İçeri bir adım attı. Eski günahlar yankılandı duvarlarda. Hatıralar gözlerinde değil, yüreğinde yanmaya başladı. Kendi kendine duyduğu sesler yükseldi zihninde: — “Bu evi ne çok ihmal ettin…” — “Kaç kez sustun bâtılın karşısında…” — “Kaç defa harama göz yummayı alışkanlık bildin…” Bir adım d...

  Çölün Kalbinde Bir Anne Hz. Hacer’in İzinde Seyr-i Sülûk  Çöl... Suskunluğun, yakıcılığın ve yokluğun mekânı. Orada ne bir gölge vardır sığınılası, ne bir su vardır doyulası. Ama bir anne vardı orada. Hz. Hacer. En olmayacak şeyi arıyordu: Suyu. Çünkü oğlu İsmail susuzdu. Bir annenin yüreğinde evladının feryadı kadar yakıcı ne olabilir? O susuzluğun sesiyle yandı yüreği, kavruldu. Ne durdu ne de diz çöktü kaderin karşısında. Çölün tam ortasında, yedi defa, bir sağa bir sola koştu. Safâ ile Merve arasında bir su, bir umut aradı. Biliyordu, çöldeydi ve çölde su bulunmazdı. Ama yüreği başka bir bilgiye sarılmıştı. Teslimiyet bilgisine. Allah’a sığınmanın, tevekkülün ve ümidi bırakmamanın bilgisine. O suyu ararken aslında imkânsızı aramıyordu; Rabbine teslimiyetini gösteriyor, içindeki inkisarı rahmete dönüştürüyordu. Koşarken düşüyordu belki, kızgın kumlar ayağını yakıyordu ama gönlü, sabırla ve ümitle ayakta kalıyordu. Zira biliyordu ki, çaba boşuna değildir. Ve öyle de oldu… ...

  TEN KAFESİNDEN UÇMA VAKTİ  İnsan, hikâyesinin başlangıcını doğduğu gün sanır. Hâlbuki hakikat, çok daha öncesine uzanır. Sen daha yaratılmamışken, ne isim vardı ne cisim… Ama sen vardın; çünkü Allah seni seviyordu. Her şey bir sevgiyle başladı. Allah, seni sevdiği için seni yarattı. Henüz ana rahmine düşmeden evvel, ilâhî bir mektup olarak yazıldın. Ruhun, Rabbinin katında bir sır olarak nefes aldı. İşte o ilk hâlinde, sen maşuktun. Seven O’ydu. Sen sadece sevilendin. Hiçbir şey yapmadan, hiçbir şey olmadan… Sırf O istedi diye vardın. Ana rahmine düştüğünde de bu sevgi değişmedi. Hatta şekil değiştirmeden sürdü. O karanlıkta, ne annenin eli değiyordu sana ne babanın bakışı. Ama büyüyordun, besleniyordun, korunuyordun. Nefes bile almadan, hiçbir şey istemeden… Çünkü seni seven, hâlâ aynı Zât’tı. Orası karanlık değildi, aşkın ilk durağıydı. Doğduğunda ise sevgi başka surette çıkageldi. Bu kez annenin gözlerinde, babanın kalbinde, çevrendeki herkesin dilinde sana yönelmişti. Se...

VUSLAT-I MEVT: ÖLÜMÜN SIRLARINA SEYRÜSEFER  Bir Üstad ile Tâlib Arasında Ölüm Üzerine Mükâleme  Tâlib:  Üstadım, bana ölümden bahseder misiniz? Zira kalbimde, ne zaman ölüm kelimesi geçse, hem bir ürperti hem de garip bir huzur duyuyorum. Lâkin bu hakikate dair kalbimle kavrayamadığım pek çok şey var. Üstad : Ey tâlib-i hakikat… Bil ki ölüm, sadece bir son değildir. Ölüm, bir eşiğin adıdır. O eşiği geçenler ya vuslata erer ya da hasrette kalır. İnsan bu dünyada neye meylettiyse, oraya akacaktır. Gel, şimdi sana “ölümün vuslata giden yollarını” anlatayım. FİRKATİN İLK NEFESİ: TEN KAFESİNDEN AZADE OLUŞ  İnsan ölürken ne hisseder bilir misin evlâdım? Ten kafesinden bir kuş gibi sıyrılır ruh… Dünya, bir perde gibi arkada kalır. Ölüm anı, bir çöküş değil, bir doğuştur aslında. Ruh, mecbur olduğu uykudan uyanır da kendini hakikatin sabahında bulur. Geride kalanlar ağlarken, sen bir hafiflik hissedersin. Çünkü yıllarca üzerine giydiğin “benlik zırhı” soyulmuştur. Artık eşin...

  Ayna . Ebu Hureyre ra. anlatıyor: Resulullah (sav.) şöyle buyurdu: “Mümin müminin aynasıdır, mümin müminin kardeşidir, (ihtiyaç duyduğunda) onun geçimini temin eder - zarardan-ziyandan korur ve arkasından da -gıyabında da elinden geldikçe onu savunur." (Ebu Davud, Edeb 49) Resulullah sav.’in her sözü her davranışı hikmetlidir.  Allah cc. Kuran-ı Kerim'inde Necm süresi 3. ayette Resulullah sav için mealen.  “Ve (o, nefsinin) arzu(sun)dan konuşmuyor.” Buyurmaktadır.  Hadiste geçen Ayna dan yola çıkarak ademoğluna bakalım ve tefekkür edelim biiznillah.  İnsanoğlu kibirlidir.  İltifata mazhar olmak ister. Gururlanmak ister.  Bu sebebin kaynağı beğenilme arzusudur.   İnsanoğlu sadece zahiride ki durum ile (dışardan gözüktüğü şekliyle) bilindiğinden diğer insanlar zahiriye bakarak hükmeder.  Kalpleri ancak Allah cc. bilir  Bu sebeple kişi her zaman kendi dış görünüşüne ayna karşısında çeki düzen verir. İnsanların dışardan bakışlarıyla b...